کبری سعادتی/ آزنا آنلاین- مرداد که از نیمه می گذرد شهر حال و هوای خبری می گیرد. از اوایل آن نیز برنامه ریزان و دست اندرکاران تدارک مراسم روز خبرنگار می بینند. قبل از مراسم در گروه خانه مطبوعات نظر سنجی شد و چند نفر گفتند فقط تریبون دست مسئولان نباشد. یک روز برای خودمان باشد و دغدغه های ریز و درشت مان. مراسم شروع شد. هم تریبون دست مسئولان بود و هم در یک اتفاق ابتکاری از چند نفر از مدیران و مسئولان تجلیل شد. قیافه متعجب استاندار اردبیل وقتی که در جایگاه اهدای لوح تقدیر به تجلیل شدگان ایستاده بوده و نام خودش را پشت میکروفن اعلام کردند، تماشایی بود. متحیر شد از شنیدن نامش و ما هم متحیر شدیم از تجلیل و گفتیم نکند به پیشواز هفته دولت می رویم. اما خود کرده را تدبیر نیست. وقتی نظرسنجی می شود ساکتیم. وقتی به قانون های وضع شده خودمان بی تفاوت می شویم، مقصریم. وقتی استقلال مالی نداریم و قلم مان را به خوشایند این مدیر و آن مسئول غلاف می کنیم نباید هم انتظار زیادی داشته باشیم. هیئت مدیره خانه مطبوعات با استدلال اینکه از چند نفر که ارتباط خوبی با خبرنگاران داشتند و در واقع به جایگاه ما بها داده اند از آنها تجلیل کرد که اندک طرفداران خبرنگاران هم از دست نرود و دلیل دیگرشان این بود که از کدام خبرنگاری تجلیل شود که دعوا نشود. «دعوا» واژه سنگینی است در جو سنگین خبرنگاران این دوره تاریخی. با انواع مشکلات درگیریم. هزینه سرسام آور چاپ و درآمد ناپایدار و مشکلات بیمه و حرفه ای که هر روز شیفتگان جدیدی می پذیرد و... امان مان را بریده و دعوا هم که پای ثابت جمع ناکوک خبری مان است. درگیری های مان و عبور از خط قرمز های قانونی و اخلاقی عرصه را بر همگان تنگ کرده است. فرقی نمی کند دو نفر باشیم یا ۱۷۸ نفر امکان ندارد به اجماع نظر برسیم و منفعت شخصی را به منفعت جمعی ترجیح دهیم. همین اختلاف نظرها دست مسئولان و مدیران را باز گذاشته تا هرگونه که باب سلیقه شان است کار کنند و البته اجباری هم ندارند تا با عموم قشری که مانند کلاف سردرگم است تعامل کاری داشته باشند. تیم های خبری شکل می گیرد. همکاران مانند بازی شطرنج مهره های خود را می چینند و جدید الورودها ره صدساله را یک شبه طی می کنند و به میان برهای دیده شدن و مهره چیدن و جولان دادن آشنایند و متاسفانه بعضی از همکاران استخوان دار این عرصه رهرو این راهبر هم می شوند. افسار این وضعیت نابسامان از دست هیئت مدیره خارج شده است. قرعه کشی مشهد می شود یک پای کار می لنگد. جشنواره برگزار می شود پای دیگرش لنگ می زند. دعوت ها گزینشی می شود می گویند ما نمی توانیم به روابط عمومی ها امر و نهی کنیم. دعوت های گزینشی را همکاران با حضور عمومی به هم می ریزند باز هم خانه مطبوعات سکوت پیشه می کند و با انتقادهای بجا و نابجا با برخورد تند فقط به هیئت مدیره دوره قبل و بعد محول می کند در حالی که گذشته ها گذشته و آینده نیامده است و ما اکنون و در زمان حال گرفتاریم. همکارانی که با مشاوره های غلط سکان هدایت روابط عمومی های ادارات را در دست گرفته اند و به هر ناکجا آبادی که خود و منافع شان می خواهد آن را هدایت می کنند. بعد از گذشت روزها اوضاع کمی آرام تر شده است. دعوت ها و به دفتر رفتن های مدیران و نمایندگان برای تبریک و تجلیل سر آمده است. روی سخنم با همه مان است آیا نمی شد از این بهتر این روزها را سپری کرد. آیا نمی نشد در جدال دفتردارها و دفترندارها یا (سفارشی ها و هر القاب دیگر) و در این تیمی بودن ها و انفرادی رفتن ها حد وسطی تعریف کرد. آیا نمی شد در روز خبرنگار از همکاری در سر جای درست و بدون تبعیض تجلیل کرد و دعوا راه نیفتاد. آیا نمی شد حداقل با نمایندگان مجلس هماهنگ شد و جلسه عمومی در خانه مطبوعات و در هر سالن جلسه دیگری جلسه ای برگزار کرد؟! روزمان و هفته مان و مردادماه داغ مان تمام شد. آرامش نسبی برقرار شد. چه کسی قرار است وضعیت نابسامان مان را سامان بدهد؟! چرا رودربایستی و دوست و آشنا بودن ها جلوی خیلی از اقدامات درست را می گیرد؟! چرا حرفه ما اینقدر همه گیر شده است؟! چرا این حرفه که برای خودمان نه آب دارد و نه نان، برای خیلی ها نام و نان و شانس و اقبال و همه چیز را با هم دارد. آیا می شود به آینده حرفه مان امیدوار بود؟! نماینده ولی فقیه در استان و استاندار اردبیل در سخنرانی مراسم روز خبرنگار به امیدآفرینی تاکید کردند آیا خبرنگاران ناامید از اوضاع خود می توانند امید بیافرینند؟! تا حالا که خوب از پس آن برآمده ایم اما کاش این ناامیدان امیدآفرین یک کسی، مکانی، جایی یا چاهی سراغ داشتند و دردهای شان را می گفتند تا کور سوی امید را در باورشان روشن نگه می داشت. از خودمان که آبی گرم نمی شود. تبریک گفتن ها هم که دردی از ما دوا نمی کند. آرزو می کنم هر سال یکی از مشکلات مان از روی دوش مان برداشته شود.